En toen vertrok je ineens naar Londen…

En toen vertrok je ineens naar Londen…

Als het in (mommy) blogs over kinderen gaat, dan gaat het meestal over jonge kinderen. Nu heb ik geen mommy blog en mijn oudste, Délano, is niet klein maar 1.83m en 18 jaar, maar ik ben hoe dan ook nog steeds zijn moeder en dat brengt soms, net als bij kleine kinderen, nogal wat zorgen met zich mee. Wat zeggen ze daar ook alweer over? Kleine kinderen kleine zorgen, grote kinderen grote zorgen? Nou reken maar! 

Eigenlijk begon het allemaal doordat het ROC Leiden hem weigerde uit te nodigen ( jaja zijn ze verplicht maar ze deden het toch niet) na 5 weken dagelijks aan de telefoon met ze gehangen te hebben en hij daardoor geen opleiding had. We hebben het over mijn oudste van 18 jaar, die na een jaar op een “verkeerde” opleiding besloot dat het anders moest en op zoek ging naar een opleiding die beter bij hem paste. Maar toen dit dus spaak liep besloot hij een tussenjaar te nemen. Hij had al een baantje bij de KFC waar hij voornamelijk in het weekend werkte en regelde daar een fulltime baan bij voor doordeweeks bij Duinrell. Een soort van droombaan voor hem als je weet dat hij compleet idolaat is van alles wat kermis of pretpark heet. Zoals je kunt zien op zijn Facebookpagina of YouTube kanaal.
Vanaf zijn tweede kon hij van geen knop afblijven, letterlijk niet (hoe hoog we de stereo ook zette) en nu mocht hij er elke dag continu aanzitten.

En toen, we zitten dan tegen de helft van oktober aan, komt er een bericht op Facebook in Délano zijn tijdlijn:

“Wij zoeken voor de periode 5 november t/m 10 januari as nog
enthousiaste medewerkers om ons team te versterken tijdens
Londens Winter Wonderland Hyde Park. Engelse taal vereist.”

Zijn eerste reactie na dit bericht gelezen te hebben: “IK GA NAAR LONDEN”!!!!!

Ho ho! Hold your horses! (ja is ook Engels!) Het is dat wij zijn enthousiasme gelijk even wat afremde door wat kritische vragen neer te leggen, anders had hij toen direct zijn koffers al gepakt. Na een telefonisch gesprek reden we naar Bergen op Zoom voor een persoonlijk gesprek met de eigenaar van de attracties. Tijdens het gesprek werd me al snel één ding duidelijk: die jongen die gaat naar Engeland, dat staat vast! Op de terugweg naar huis er toch nog even wat bezwaren in gegooid, niet om zijn enthousiasme te temperen maar wel om het ook wat realistisch te houden. Het is tenslotte niet zo romantisch allemaal als dat het klinkt of voelt… Maar hij wilde van geen wijken weten en dus stond het vast: hij zou gaan! En ondanks dat ik hem deze ervaring meer dan gewoon gunde, ging mijn moederhartje wel wat bloeden hoor. Pfff… zijn eerste keer van huis tenslotte en dan eigenlijk ook nog eens “alleen”…

De 3 weken erna moest er van alles geregeld worden: twee baantjes opzeggen, een flinke koffer vol kleding regelen gezien hij minimaal 6 weken daar zou werken, plus nog een week op- en afbouw, dus 8 weken sowieso. En hoewel de tijd als vaak heel snel lijkt te gaan, waren deze weken écht zo om. De dag dat ik hem wegbracht naar Bergen op Zoom was dan ook niet gemakkelijk voor me. Ik moest mezelf maar blijven voorhouden dat dit leuk voor hem was, dat het een unieke ervaring zou opleveren en hij altijd zelfstandig en wijs genoeg was, dus dat dit ook goed zou komen. De terugweg was zo mogelijk nog lastiger… Nee mensen, ook met 18 is die navelstreng niet verdwenen! En dan begint het aftellen natuurlijk, want ik mis hem vanaf dag 1.

De eerste week leek het erg rommelig te gaan daar. Er waren meerdere jongeren mee om daar te werken en twee ervan waren na 3 dagen al zonder enige mededeling terug naar Nederland vertrokken. Daarna kwamen er wat verontrustende berichtjes over zaken die niet lekker liepen en er zou het e.e.a. gezegd zijn. Oké, niet mee bemoeien en alleen advies geven… Maar jee, wat was dat lastig, want je voelt je dan toch zo ver weg en weet door de korte en weinige berichtjes niet goed hoe dit alles in te schatten, behalve dat het niet goed voelt. Toen ook zijn kamergenote naar huis werd gestuurd in die eerste week, vroeg ik me toch wel af wat er daar nou allemaal aan de hand was. Kijk, als er op zijn werk iets gebeurd dan bespreek je dat ‘s avonds even en is het allemaal redelijk duidelijk, maar gezien hij nu pas elke avond laat op zijn hotelkamer is en dan ook doodmoe van het werken, krijg je maar weinig complete informatie door. Begrijpelijk, maar voor een moeder knap frustrerend.  Je wilt niet weten hoe mijn fantasie dan op hol slaat als ik hem niet hoor en ook niet kan bereiken… Ik kan je zeggen: daar kan menig scriptschrijver nog een puntje aan zuigen!

Na een dikke week: de telefoon gaat terwijl ik mijn moeder aan het verhuizen ben. In mijn scherm verschijnt “Délano”… Ik denk een seconde: “Heee, wat leuk” maar bedenk me tegelijkertijd dat het niet leuk kan zijn, want dan belt hij me niet overdag. Een overstuur kind aan de telefoon. Er ging zoveel mis en toen hoorde hij ook nog eens een kerstliedje waardoor hij aan Opa moest denken (mijn vader is op 1e kerstdag overleden), hij miste thuis… Oh en wat ben je dan VER WEG!!!! Dat voelt echt niet fijn! Het liefst had ik alles uit mijn handen laten vallen en persoonlijk naar Londen gereden om hem daar op te halen maar hij had hier zo naar uitgekeken en wilde het zó enorm graag dus heb ik hem toch overgehaald er even goed over na te denken en vooral even met de eigenaar van de attracties te gaan praten. Die avond kreeg een berichtje via whatsapp: “ik kijk het nog even aan”….

snow Jet

De attractie waar hij bij werkt. Winter Wonderland is een thema kermis in Hyde Park Londen.   (fotocredit: HPWW unofficial)

Winter Wonderland at night by James Burns.

En zo ziet het er ‘s avonds uit. Fantastisch toch?!                       (foto credit: James Burns.)

Ondertussen zijn we morgen 4 weken vanaf de dag dat hij naar Londen is vertrokken. En het gaat goed! Gelukkig maar! Hij heeft het naar zijn zin, ondanks dat het hard werken is. Hij mag meer dan waar hij voor aangenomen is. Kind van zijn moeder, die pakt ook graag meer aan dan gevraagd 😉 en daardoor is hij in z’n hum.

Ik ben blij voor hem, nog steeds, maar ik moet wel elke dat even voordat hij gaat slapen iets van hem horen, anders slaap ik dus echt niet! Loslaten roept iedereen om me heen. Ja joh, vind het best, maar ik laat los tot waar ik wil loslaten. Je bent niet ineens moeder-af zodra je kind zijn vleugels uit wilt slaan en iets gaat doen wat los van jou staat. Dat werkt niet zo. Je kind hoeft geen 5 te zijn om je zorgen te mogen maken of om te willen weten waar hij is en of het goed met hem gaat. Ik kan dik 23 uur niet met hem communiceren, dus gun mij maar die korte tijd waarop ik even kan lezen hoe het er daar aan toe gaat in het, voor gevoel, verre verre Londen!

Uiteraard volg ik de prachtige of eigenlijk waan-zin-nig-e plek waar hij nu werk op de voet via verschillende social media kanalen. Want ondanks dat ik hem niet zie, zo zie ik wel wat hij dagelijks ziet. Ondertussen tel ik nog steeds af, nog zo’n 5 weken…

Corine

 

 

Voor wie meer wil weten over Winter Wonderland in Hyde Park Londen, hier wat links:

Website Winter Wonderland (officieel)

Facebookpagina Winter Wonderland (officieel)

Facebookpagina WWL (onofficieel)

 

 

avatar

Published by corine

Blogger @ a Piece of My Mind

Comment

Loading Facebook Comments ...

No Comments

Post a Comment