Kan iemand die achtbaan stop zetten?! Please!

Kan iemand die achtbaan stop zetten?! Please!

Normaliter ben ik niet bang van achtbanen, sterker nog: ik vind ze wel leuk. Op de Baron 1898 na dan, tenminste die verticale val vind ik niet zo je-van-het. Maar ik dwaal af, want ik heb het hier niet over echte achtbanen, nee ik bedoel die waar ik een dikke week in zit en die niet stoppen wil. Die ene die er voor zorgt dat je, ondanks dat je de griep hebt, je simpelweg niet kan uitzieken. De Olympia Looping, de achtbaan hierboven afgebeeld, staat wel redelijk metafoor voor mijn leven op dit moment. Ik vertel je wat er allemaal gebeurd is de afgelopen 10 dagen.

Het begon vorige week dinsdag. Ik was druk bezig, vooral in mijn hoofd dan, met het naderende afscheid van mijn vrijwilligerswerk bij VluchtelingenWerk. Ik zou die woensdag voor het laatst werken daar. Het hoe en waarom licht ik graag nog eens in een andere blog uit, anders wordt deze lang en onoverzichtelijk. 😉 Ik probeerde mijn werk daar af te ronden en wat zaken goed over te dragen maar er kwam steeds wat tussen. Toen ik rond 17 uur thuis kwam was ik dan ook blij dat ik even “niets” hoefde, ik zakte even lekker onderuit op de bank voor een uurtje. Nou ja, dat was het plan tenminste! Tegen half 6 berichte manlief me dat hij van zijn werk ging vertrekken. Mooi, dan kan ik zo boodschappen voor het avondeten gaan halen dacht ik nog. Even na half 6 volgde zijn volgende berichtte:

Ff onderuit gegaan, mensen hebben ambu gebeld maar heb hem denk ik niet nodig.
Zit nu op de grond met pijnlijke knie…

Hij gaat op zijn scooter naar zijn werk en was dus uitgegleden in een bocht. Reed weliswaar stapvoets omdat hij vanuit de stoplichten de bocht in moest, maar door de bladeren en de regen was het spekglad. Hij probeerde de val met zijn been op te vangen maar ging door zijn knie en kwam op de grond terecht. Ik ben direct er naartoe gereden en kwam bijna tegelijk met de ambulance aan, die had er 40 (!) minuten over gedaan om daar te komen. Ik maar 10 minuten. Maar goed, het was gelukkig geen spoedgeval, alleen daar zo op de grond zitten in de regen is ook geen feestje.

Ambulance Den Haag
Daar reed ik dan, achter de ambulance aan naar het Bronovo.

Om een lang verhaal kort te maken. We reden naar het Bronovo in Den Haag (de val was in Voorburg) en daar werd een röntgen gemaakt van zijn knie. Niet gebroken maar waarschijnlijk banden en spieren verrekt/overbelast. Hij kreeg krukken mee. Niet dat hij kon lopen, ook niet met krukken, maar daar moesten we het maar even mee doen. Om 22 uur thuis en eindelijk eten! Die dag zat er op!

Daarna ging de achtbaan versnellen… Oudste was al grieperig en stak mij aan. Maar er aan toegeven kon ik niet want alles gaat gewoon door: boodschappen doen, voor de “zieke” zorgen, voor vertrekkende zoon nog wat zaken regelen in de stad én een moeder die moet verhuizen van tijdelijke verzorgingstehuis naar de nieuwbouw die binnenkort opgeleverd wordt. Dus met haar de sleutel ophalen én shoppen voor nieuwe meubels. De keelpijn zette al behoorlijk door en voelde me alles behalve prettig. En dan is een niet zo gemakkelijke moeder (lees; veeleisend en een enorme mopperkont) echt geen pretje en komt ook niet ten goede van het herstel. Na een lange dag met uitzoeken, regelen, alvast gekochte spulletjes in huis zetten én moeders zien duidelijk te maken dat ze moet ophouden met zich zorgen te maken omdat jij echt echt echt alles onder controle heb, weer op weg naar huis.

Daar is het helaas niet echt rustig. Er is visite. Manlief zijn moeder en broer zijn op “ziekenbezoek”. Erg leuk voor hem maar ik verlang naar onderuit op de bank en niets doen! Maar zelfs als ze weer naar huis vertrokken zijn, behoort dit niet tot de mogelijkheid. Nope, gewoon door want er moet nog boodschappen gedaan worden en gekookt worden. Ondertussen voelde ik me steeds beroerder worden.

En zo gaat dit maar door en door. En steeds als ik denk; DAN of DAN kan ik uitrusten, zorgen dat ik beter word…. dan ineens is er weer iets wat gedaan moet worden. Van voor manlief zorgen tot kind wegbrengen naar Bergen op Zoom omdat hij voor 2 maanden voor werk naar Londen gaat. Pfff… naast een snelle achtbaan dus ook nog een emotionele. Want hij mag dan wel 18 zijn, ik heb hem nog nooit langer dan 2 weken moeten missen en dan was het omdat IK voor mijn werk in Italië zat. Hij is zelf nog nooit alleen van huis geweest, en dan nu ineens 2 maanden. Na hem weggebracht te hebben dacht ik: terug naar huis: bed in en uitzieken!!!! JAAAA nu kan het! Toch? Er staat me niets in de weg! UUHHH… Wishfull thinking!  Na 3 uurtjes slaap belde school van de jongste: hij is ziek geworden en zit lamlendig op school in de hoop dat ik hem snel kom halen. Ja natuurlijk, ik kom er aan! Beter worden doe ik later wel! 😉

Het is nu 10 dagen later na de start van de achtbaan…
Vanmorgen op controle geweest bij de orthopeed. Waarschijnlijk zijn de kruisbanden gescheurd, dus binnenkort MRI scan. Daar zijn we nog wel even zoet mee. Gelukkig is hij nu redelijk mobiel met zijn twee krukken, maar het blijft behelpen. De jongste is nog ziek thuis en ik? Ik probeer nog steeds beter te worden. Ik heb het opgegeven om te bedenken wanneer ik dat kan doen. Ik ga maar gewoon met de rit mee en zie wel wanneer die verd…. achtbaan stopt.

Wel grappig detail: die achtbaan hierboven als hoofdfoto is de Munich Looping, een Duitse achtbaan met 5 loopings waar mijn oudste zoon al jarenlang zijn zinnen op heeft gezet, maar er nooit bij kwam en zo teleurgesteld was toen bleek dat dit ook nooit zou gebeuren gezien deze verkocht zou zijn. Gelukkig is dit teruggedraaid en kan hij aankomende tijd zijn kans want deze staat op de kermis in Hyde-Park Londen: “Winter WonderLand”, daar waar hij dus de komende 2 maanden werkt! Geweldig voor hem, als enorm gepassioneerde kermisfan, deze bewonderingswaardige attractie eindelijk te kunnen doen.

Tot de volgende blog,
Corine

Foto Munich Looping @Pixabay
Foto Ambuland @Corine

avatar

Published by corine

Blogger @ a Piece of My Mind

Comment

Loading Facebook Comments ...

No Comments

Post a Comment