Mag je een gegeven paard in de bek kijken?

Mag je een gegeven paard in de bek kijken?

Een altijd gevoelig iets… Van iemand iets krijgen die het met liefde voor je hebt uitgezocht of je iets geeft waarvan hij of zij denkt dat je dat vast wel leuk vind. Maar wat als je het je smaak totaal niet is of je geen idee hebt waar je het neer moet zetten of hangen. En doe je dat dan voor jezelf of voor diegene die het je gegeven heeft?

Gisteren, moederdag, waren we uit eten bij een chinees en in het gezelschap bevonden zich 4 moeders. Bij vertrek ontvingen we van de chinees een 4 tal presentjes. Twee kleine clutches, een zilveren en een goudkleurige en 2 doosjes waarop een afbeelding stond van een noodlespotje. Een kommetje met een dekseltje. Nou heel lief natuurlijk! We verdelen de presentjes onder ons viertjes. Nu had ik nergens mijn zinnen op gezet gezien ik niet zo van dit soort dingen houd, dus ik liet de andere moeders eerst kiezen en zo kwam ik in het bezit van het noodles potje. In de auto deden we het doosje open en daar bleek helemaal niet dat te zitten wat op het doosje stond, maar daar zat een klein theepotje met bijhorend kopje in. (zie foto hieronder). Oké, ook grappig maar wel wat vreemd dat er totaal niet inzat wat op het doosje stond en de fantasie sloeg op hol hoe een theepotje in het doosje van een noodles potje terecht komt.

chineestheepotje

In eerste instantie dachten we dat het zelfs al gebruikt was, dat er theeresten in zaten, wat onze (die van mijn gezin en mijzelf) fantasie nog meer op hol deed slaan! Maar… bij daglicht kwam ik er achter dat dit niet het geval was, zoals je kunt zien op de foto is ie alles behalve schoon maar dit lijkt meer op aardewerkgruis. Zoiets in ieder geval.

Maar goed, hoe grappig dit setje ook is, wat móet ik ermee? Geen idee, ben al niet zo’n enorme theedrinker en ik zie me niet 123 dit gebruiken. Maar het feit dat ik dit zomaar kreeg, weliswaar van iemand die mij totaal niet kent en ook niet weet of ik dit dus wel leuk vind, bracht mij terug naar de momenten dat ik geen nee durfde te zeggen tegen cadeautjes, vooral die afkomstig van vakanties, de zogeheten souvenirs dus! Vooral mijn ouders hadden er een handje van, vooral uit het land waar ze vakantie hielden, van beschilderd bord tot zelfs een keer een complete sangria-set uit Spanje. Het was zó lief bedoeld dat ik er geen nee tegen kon zeggen. Want dat zou hun gekwetst hebben, dat wist ik zeker. Dat het andersom af en toe stak dat ze mij blijkbaar niet zo goed kenden, nam ik dan maar voor lief. Misschien hebben ze wel uren lopen zoeken naar dátgeen ze mij wilde geven. Het belande soms op zolder, soms in de kast zodat ik het eruit kon halen als ze bij ons op visite kwamen. Ja erg hè?! Maar ja, het alternatief was laten hangen of staan en dan keek ik er elke dag naar of het stoorde me gewoonweg dat het niet in mijn interieur paste.  Maar goed, dat zal vast wel herkenbaar zijn, uuhhmm… hoop ik dan!

Maar dan… Dan krijg je een kind en is het hoogzomer als mijn ouders vanuit Frankrijk na hun vakantie langskomen, uiteraard weer mét een souvenir. Maar dit keer was het echt niet iets om blij van te worden. Ze hadden namelijk voor mijn zoon een kanariegele bontjas gekocht. En niet zomaar één, nee één waar serieus Pino jaloers op zou worden, tenminste de Amerikaans Pino dan (BIG BIRD) want onze Pino is blauw. Maar het werd nog erger, het kwam met bijhorende alpinopet! Kun je het je voorstellen? Het is vast héél Frans, of in ieder geval die Alpinopet, maar daar bleef het dan ook bij want moest mijn kind als complete kanariepiet de winter door? Mijn ouders waren enorm trots op hun vangst voor hun kleinkind, ze hadden het op een of andere, zeer bijzondere markt gevonden in Frankrijk, geweldig toch?! Ik wist niet hoe ik het had. Ik wilde niet ondankbaar zijn maar dít mijn kind laten dragen ging mij toch écht te ver! Gelukkig was het zomer en véél te warm voor een dergelijke jas. Voorlopig was ik “gered”…

Ik kan er niet zo snel een foto van vinden, maar het lijkt behoorlijk veel op dit jasje:

kanarie geel jasje

De winter die volgde hielden wij ons natuurlijk van de domme, de jas werd niet aangetrokken en we hoopten maar dat ook zij het waren vergeten. Maar net als toen we een keer de sangria-set hadden opgeruimd én dat dus opviel, zo viel het ook op dat mijn zoon het kanariegele jasje met bijhorende pet niet droeg. Nee, hoe kon het ook anders? Zoiets valt écht wel op! Oké, dan maar liegen, mijn kind beschermen lag hoger in prioriteit dan mijn ouders pleasen, zelfs niet voor één keer. En dus was hij zo hard gegroeid dat het jasje niet meer paste, het zat te strak. Pfff, ze geloofden het en ik bedacht dat ik ooit, op een moment wanneer het vast niet meer belangrijk zou zijn, het wel eerlijk zal vertellen. Ik weet alleen nog niet wanneer dat moment is. 😉

Ondertussen ben ik er harder in geworden. Als iemand nu zegt “ik heb een leuke vaas” (of wat ook), die vind jij vast leuk! Dan houd ik gelijk een slag om de arm, eerst zien en dan beslissen en zo nee, dan is het ook echt nee! Ik zeg dan eerlijk dat het mijn smaak niet is. Tja, wijsheid komt met de jaren, of is het durf? Geen idee,  maar je kunt maar beter eerlijk en duidelijk zijn dan je om alles heen blijven wurmen.

Hoe doen jullie dit? Zetten jullie het zolder of in de kast tot diegene op visite komt en het dan alsnog even neerzet of zijn jullie gelijk eerlijk en zeggen dat jullie het niets vinden en het dus ook niet gaan neerzetten/ophangen? Ik lees het graag hieronder. 😉

x corine

avatar

Published by corine

Blogger @ a Piece of My Mind

Comment

Loading Facebook Comments ...

No Comments

Post a Comment