Ouders niet meer welkom!

Ouders niet meer welkom!

Je wordt ouder en je bent superblij met je kind(eren). Je bent ineens verantwoordelijk voor dat hele kleine mensje en dat zul je ook nog wel een tijdje zijn. Om precies te zijn tot ze 18 zijn, want dan zijn ze volgens de wet volwassen, zijn ze ineens zelf overal verantwoordelijk voor en moeten ze het min of meer maar uitzoeken. 

Het klinkt allemaal erg logisch en mijn zoon is het met de wet eens, want tja het voelt wel lekker dat volwassen zijn als je dat nog nooit bent geweest! Dan zie je alleen nog maar de voordelen. Totdat het er op aankomt natuurlijk! Want we verwachten met z’n allen nogal wat! Niet alleen van het kind zelf, maar ook van de ouders. Wat er ook aan de hand was, wat hij ook deed, jij als ouder werd erbij betrokken. Moest het oplossen of werd gevraagd om je mening. En dan ineens word ik met de feiten op mijn (moeder) neus gedrukt.

Nu is mijn oudste 17, over 2 weken 18 en word ik dan dus blijkbaar verantwoordelijk af! Moest ik 14 jaar lang op school komen om te praten over zijn prestaties, of voor hem opkomen als hij gepest werd, werd ik betrokken bij allerlei activiteiten op school en ga zo maar door. En dan nu het MBO… Weg communicatie met de ouders, weg het overleggen, al helemaal niet meer ergens gewoon bij mogen zijn.

Zo waren we vandaag bij het Grafisch Lyceum Rotterdam. Mijn zoon heeft zich vorig jaar daar aangemeld voor de opleiding AV-Productie (foto/video) maar werd niet aangenomen, reden onbekend. Toelatingsopdracht was goed bevonden, dat is alles wat we meekregen. Jammer, maar het zij zo en zo gingen we op zoek naar een andere opleiding voor hem. Want de opleiding AV-producties is in deze regio nergens anders te volgen, dus moesten we een andere kant op gaan denken. Dat werd uiteindelijk een ICT opleiding en hij kwam terecht bij Applicatie Ontwikkeling. Op zich klinkt dat heel leuk, maar het paste toch duidelijk niet bij hem. Hij is al heel lang met foto’s & video’s maken bezig en dat blijft trekken, dus besloten we een aantal weken geleden dat hij dan toch maar weer een poging moest wagen om op het GLR te komen. Dus: weer een toelatingsopdracht gemaakt en de AMN test daar afgenomen. Dit keer had hij er een beter gevoel over dan bij de eerste keer een jaar geleden, dus we wachtte in spanning af. Vorige week viel er een uitnodiging op de mat voor een intake gesprek op de Pedagogische afdeling. Wat dit precies inhield werd niet vermeld, maar het voelde als positief want vorig jaar kwam hij niet verder dan de AMN test. Vandaag gingen we daar naartoe.

Nu is mijn zoon dus nog 17 en dan ben je als ouder nog steeds 100% verantwoordelijk. Dus ging ik er vanuit dat ik bij dat gesprek moest zijn. Ik liet mijn zoon dit navragen en hij kreeg als antwoord terug dat ze eigenlijk alleen met de student willen praten maar dat ze het hem niet konden verbieden om iemand mee te nemen. Mijn zoon koos er daarom voor om alleen naar binnen te gaan. Ik zat in de gang en kon ze deels zien zitten, de ruit waarachter ze zaten was alleen in het midden afgeschermd door plakfolie, het enige wat ik dus kon zien waren hun benen en deels hun armen.

gesprek pedagoog

Terwijl ik daar, met een kopje thee, zat te wachten probeerde ik aan hun benen af te lezen hoe het gesprek ging qua sfeer. Geloof me, daar kun je veel aan aflezen. In het begin zat mijn zoon en de mevrouw die het gesprek afnam stil. Op ten duur zag ik mijn zoon verschuiven en door de plakfolie heen zag ik zijn armen vaag maar wel dat ze bewogen. Aan haar benen las ik meer af, ze had haar benen over elkaar geslagen en haar rechtervoet was onrustig heen en weer aan het wiebelen. Bespeur ik daar irritatie en onrust? Hmm… als ouder zijnde is dit echt frustrerend! Want wat gebeurd daar binnen? Was ik ooit onderdeel van zo’n belangrijk gesprek, nu moet ik aan de zijlijn zitten en maar afwachten.

In de auto terug bleek dat ik dit goed had gezien. Er was wat irritatie over het feit dat hij met de huidige opleiding stopte. Mevrouw vond dat hij wel iets af moest maken, dat hij moet doorzetten als hij iets doet! En dan baal je als ouder NOG harder dat je er niet bij was, want dit is totaal niet fair. Hij heeft zich tenslotte vorig jaar al aangemeld en moest afwijken omdat hij afgewezen was. En het moet toch voor hem pleiten dat hij juist volhoud door zich wéér aan te melden??? Ook zijn antwoord op wat hij gaat doen als hij weer niet toegelaten wordt, vond ze niet bevredigend genoeg. Ook hier was wat irritatie over. Gelukkig heeft mijn zoon laten weten dat hij zich dan na een jaar wederom zal aanmelden. Zo! Daar is het doorzettingsvermogen Mevrouw! Ik vond het een vreemde situatie vanuit haar kant gezien, maar goed, ik zat er niet bij…

Nu begrijp ik heel goed dat je als ouder niet alles van je kinderen kan opvangen of kan voorkomen, maar ik vind het nogal wat dat je met 16/17, wanneer ze van de middelbare school komen, je als ouder ineens ze zo moet loslaten terwijl zij niet persé klaar hiervoor zijn. En ik bén tenslotte nog steeds verantwoordelijk voor hem en ook al gaat over 2 weken de wettelijke regel van pas, ik blijf toch echt verantwoordelijk voor hem, het is mijn kind!

Dit hele verhaal mag misschien klinken als “niet los kunnen laten” of “controlfreak” zijn, en dat geef ik toe, dat is het ook wel een beetje, maar het is veel meer dan dat! Wij als ouders worden eerst overal bij betrokken en dan ineens zijn we ineens geen onderdeel meer van hetgeen wat wél van invloed is op ons gezin en dat voelt vervelend! Gelukkig is mijn zoon mondig genoeg en heeft naar eer en geweten alles eerlijk verteld, en is het afwachten of hij dit keer wél toegelaten zal worden. We krijgen binnen twee weken antwoord dus het is nog even spannend. Duimen jullie voor hem mee?

liefs corine 2

avatar

Published by corine

Blogger @ a Piece of My Mind

Comment

Loading Facebook Comments ...

No Comments

Post a Comment